Azıcık aşım ağrısız başım demekle geçmiyor yaşam. Bu tatsız hayatta kalktığım her sabah bakkaldan veresiye aldığım, üçüncü sayfa haberleri yazan gazete kağıdına sarılmış en ucuz kalite peynir ve bir önceki günden kalan bayat ekmeklerle karnımı doyururum. Bir bardak sıcak çay içemeden ezan sesiyle yollara düşerim. Uluyan köpekler, kavga eden alacalı bulacalı kediler bana yol boyunca

Bu hayatta tek bildiğim, sanırım hiçbir şey bilmemiş olmamdı. Bir insana yaşatılabilecek en büyük hayal kırıklığı bence bunu öğrenmek. Bugün bu hayal kırıklığına uyandım. Ağırlaşmış ruhumu, ağırlaşmış bedenimden ve düşüncelerimden zorla kazıdım. Uzun zamandır benim için uyumak ayrı uyanmak ayrı dertti. Ruhum uçup gitmek istese de yapamaz. Yaşanılan bütün şeyler için gitmek bir çözüm belki.

Sokakları süpürenler iyi bilir; sokağın derdini, sabahın soğuğunu, insanın izini. En sadık arkadaşım çalı süpürgesi, kürek ve çöp arabasıdır; gün boyu birlikteyiz. İnsanlar bize “çöpçü” derler, sanki bir eşyadan bahseder gibi. Günaydın demeyi bile çok görenler vardır; yanımdan geçerken mesafe koyanlar, sanki mikropluymuşum gibi. Oysa bazen içimden bağırmak gelir: “Ben bir çöp değilim!” Ama sustum

Yazımızın ikinci bölümü olan, aynı zamanda kitabın da ikinci bölümü olan Araf eseri ile devam ediyorum. Dante ve Vergilius, Cehennem yolculuğunu bitirip Araf’a ulaşmak için yolculuklarına devam ederler. Araf, arada kalmış ve affedilmeyi bekleyen ruhlarla doludur.  Bu ruhlar Tanrı’dan günahlarının bağışlanması için sürekli af diler. Bazı ruhlar Dante’nin canlı olduğunu gölgesinden anlarlar. Dante’den, dünyaya döndüğünde

Kadına şiddet insanlığa ihanettir. Kadına şiddete hayır. Kadınların mağdur edildiğine vurgu yapan birçok cümleyi art arda sıralamak hiç zor değil. Önceki nesillerin yaptığı gibi, bu nefretin tarihini yaşadığımız yüzyıla indirgeyip yüzeysel düşünebilir ve nedenlerini araştırmayabiliriz. Ve böylece, geçmiş sürekli kendini tekrarlamaya devam eder.  Öncelikle Jack Holland’a saygılarımı sunmak istiyorum; çünkü bu kitap büyük bir araştırmanın