Resim yaparken geçmişin karanlıklarını da, aydınlık tarafını da düşünmeden,
yüzleri hafızama yer etmeden çiziyorum.
İnsanlığın en eski, henüz kendini dile getirmemiş ham haliyle resmediyorum.
Fırçam, bazen kadim bir yaratılış anlatısının derinliklerinden geçer,
bazen bilinmeyen bir ovada hayalini kurduğum bir kadına dokunur.
Bazen de zamanın içinden süzülmüş, halkların belleğine kazınmış bir destanın izini sürer.
Ben, insanlık tarihinden süregelen köklerimin tohumlarıyla yeşillendirdim ruhumu.
En kuytu köşelerde kalmış hikâyeler fısıldadılar kulağıma.
Her çizgiyi, her yüzü tanımadan bildim hikâyelerini.
Ve bazen; kalabalık kervan yollarından, uçsuz bucaksız bozkırlardan,
yüzyıllar öncesinin taş sokaklarından, zamanın şahitlerinden geçer fırçam.
Zamanı aşarak, sesleri, kokuları, dokuları taşırım bugüne.
Ben artık tamamım.
İlk insanın tohumlarını içimde büyüttüm.
Şimdi onları resimlerimle onurlandırıyorum
